FamilyAtPark1000x400

احترام به نوجوان

در تقسیم بندی مراحل رشد انسان، از حدود ۱۰ سالگی تا حدود٢۰ سالگی را دوره نوجوانی می‌نامند که خودش به دو دوره ١۰ تا ١٥ سالگی (نوجوانی اولی) و ١٥ تا ٢۰ سالگی (نوجوانی ثانوی) تقسیم می‌شود.

نوجوانی را دوره آشفتگی می‌نامند، آشفتگی در همه چیز؛ خصوصا در هویت،  شخصیت، ایده آل‌ها، انتخاب شغل، غذا، مدل مو, لباس و …

و بعد از آن دوره جوانی فرا می‌رسد، یعنی دوره استقلال و ثبات. دوره هویت و شخصیت منسجم‌تر …

فعلا بگذریم.

زمانی را تصور کنید که نوجوان همسایه یا فامیل برای مدتی پیش شما مهمان است، چه رفتاری با او دارید؟ از چه کلمات و واژه هایی استفاده می‌کنید؟چطور از او پذیرایی می‌کنید؟ اگر خطا یا اشتباهی کند (مثلا لیوانی از دست او بیوفتد یا گلدانی را بشکند)، شما چه می‌کنید؟ چرا؟

حالا برگردیم:

شما در چه سنی از خانواده‌تان جدا شدید؟

نوجوانتان الان چند سال دارد؟

چقدر مانده تا به سن استقلال برسد؟

فکر می‌کنید احتمالا او چند سال دیگه مهمان شماست؟

آیا به این مهمانتان، نورچشمتان، عزیز دلتان، امید و آرزویتان، به اندازه نوجوان همسایه حرمت و احترام گذاشته‌اید؟

بله می‌خواهم به صراحت بگویم که فرزندانمان به واقع، چند سالی مهمان خانه‌ها و سفره‌های ما هستند و به زودی وقتی کمی پرو بال درآوردند از این آشیانه می‌پرند و باید بپرند. (درست مثل خود شما)

از پیش ما می‌روند و این ما هستیم که روزها و ساعت‌ها را باید در حسرت دیدنشان سپری کنیم.

با این حرف من موافقید؟

اگر نیستید، شما را به پدر و مادرتان ارجاع می‌دهم. آن‌ها بهترین شاهد و گواه برای حرف‌های من و آیینه تمام‌نمای آینده شما هستند.

واقعا “خیلی زود، دیر می‌شود”